درکنار یکی از سواحل دریای مدیترانه باران می بارد، و شهر کوچک همانند صحرا خالی بنظر می رسد.  ناگهان یک مرد بسیار ثروتمند وارد شهر می شود و وارد تنها هتلی که در این ساحل است می شود، اسکناس ۱۰۰ یوروئی را روی پیشخوان هتل میگذارد و برای بازدید اتاقهای هتل و انتخاب یكی از آنها به طبقه بالا می رود. 

صاحب هتل اسکناس ۱۰۰ یوروئی را برمیدارد و در این فاصله می رود و بدهی خودش را به قصاب می پردازد.  قصاب اسکناس ۱۰۰ یوروئی را برمیدارد و با عجله به مزرعه پرورش خوک می رود و بدهی خود را به او می پردازد. 

 مزرعه دار، اسکناس ۱۰۰ یوروئی را با شتاب برای پرداخت بدهی اش به تامین کننده خوراک دام و سوخت میدهد. تامین کننده سوخت و خوراک دام برای پرداخت بدهی خود اسکناس ۱۰۰ یوروئی را با شتاب به فاحشه شهر که به او بدهکار بود میدهد. او در این اوضاع خراب اقتصادی به اعتبار مزرعه دار «خدمتش» را انجام داده بود تا پولش را   بعدا دریافت کند.  

 فاحشه اسکناس را با شتاب به هتل می آورد، زیرا او به صاحب هتل بدهکار بود چون هنگامیکه مشتری خودش را یکشب به هتل آورد اتاق را به اعتبار کرایه کرده بود تا بعدا پولش را بپردازد.  حالا هتل دار اسکناس را روی پیشخوان گذاشته است . 

در این هنگام توریست ثروتمند پس از بازدید اتاق های هتل برمیگردد و اسکناس ۱۰۰ یوروئی خود را برمیدارد و می گوید از اتاق ها خوشش نیامد و شهر را ترک می کند. 

این پروسه هیچکس صاحب پول نشده است! ولی به هر حال همه شهروندان دیگر بدهی بهم ندارند. همه بدهی هایشان را پرداخته اند و با یک انتظار خوشبینانه ای به آینده نگاه می کنند .